من آن دوران را نه دیده‌ام، و حالا که صفحه آخر تمام شده و کتاب را بسته‌ام، می‌گویم که نه درست شنیده، دیده یا خوانده بودم. من جز روایت‌هایی که هر کدام با نگاهی جانب‌دارانه به دنبال مقصر «چه شد که این شد؟»، بودند، شنیده و دیده بودم، چیزی از آن روزها نمی‌دانستم. وقتی صحبت از دهه شصت و آدم‌هایش می‌‌شد، ذهنم آن‌ها را در دو دسته قرار می داد؛ گروهی که خودشان را قربانی کردند و گروهی که قربانی شدند. اما این کتاب چهره‌های دیگری از آن دوران را برایم نمایان کرد. با «آساره‌شمار»، با آدم‌هایی که آن روزها (…)

رمان آساره‌شمار را یکی از دوستانم برایم فرستاد بدون آنکه بداند من نویسنده، شهر و بعضی از شخصیت‌های آن را می‌شناسم. با خواندن صفحه نخست رمان، هزاران کیلومتر دورتر و پس از چهل و چهار سال ناگهان به دهه‌ی شصت در ایران بازگشتم. این رمان روایت شب‌های بی‌قراری عشق و مبارزه نسل ماست.
شخصیت پردازی رضا معینی در این رمان شگفت‌انگیز است. به‌عنوان کسی که هم شهر را به‌خوبی می‌شناسد، هم روابط و مناسبات آن را درک می‌کند و هم دهه ۶۰ را تجربه کرده، این رمان روایتی منحصر به‌فرد روزگار شب‌مانند سال‌های اول (…)

تصور کنید به سا‌ل‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ بازگشته‌ایم، این‌بار در شهر «خرم‌آباد» استان «لرستان»؛ جامعه ملتهب است، فالانژها در شهر قدرت خیابانی را هم به دست گرفته‌اند. هم‌زمان، نوجوان‌ها و جوان‌هایی هستند که زیست شبانه دارند و بر در و دیوار اعلامیه علیه جمهوری اسلامی می‌چسبانند. حکومت آن‌ها را حبس و شکنجه می‌کند، حزب‌اللهی‌ها هم آن‌ها را در خیابان می‌زنند و می‌کشند و به هیچ‌کجا پاسخ‌گو نیستند. اما در میان همین فالانژها، در میان همین حزب‌اللهی‌ها، افرادی را در طول رمان پیدا می‌کنید که به رسم (…)

آساره‌شمار، روایتی رُمان‌گونه از زندگی، عشق و مبارزه انسان‌هایی است در دهه‌ی پُر زندان و اعدام و جنگ ِ شصت، در شهر خرم‌آباد. این شهر شاید نمایی از ایران باشد در آن سال‌ها. روایتی عنوان دوم این کتاب مینا و افغان‌ها است. روایتی از کیستی و چرایی خود و دیگری است. طرح اصلی کتاب را که در پشت جلد آمده، خواهرم ژاله زحمت آن را کشیده است. کتاب را نشر ناکجا در پاریس منتشر کرده است.
ناکجا در معرفی آن نوشته است : «کتاب آساره‌شمار اثر رضا معینی، نگاهی داستانی و جذاب به پیچیدگی‌های زندگی مهاجران افغان (…)