مقاله‌ها

• گام‌ها و روش‌های سرکوب و بازداشت ۱۳۵۷ - ۱۳۷۰ (پاره‌ی نخست)
  22 آوريل/2 اردیبهشت 1405

  این جستار کاووشگرانه را در سال ۱۳۷۴ آماده کردم. راست این است در آن‌زمان دسترسی به سرچشمه‌ها به ویژه در خارج از کشور برای چنین کاری بسیار کم بود. آرشیو روزنامه‌های ایران بسیار نادر بودند. برای این جستار نزدیک به یک سال از بایگانی روزنامه‌های « مرکز آرشیو و اسناد پاریس» استفاده کردم و بخش‌های دیگر و درباره‌ی سازمان‌های سیاسی را نیز از بایگانی‌های برخی از دوستان و رفقای کنشگر آن زمان دریافت کردم. در این کار تلاش‌ام چگونگی شکل‌گیری نهادهای امنیت جمهوری اسلامی نبود که بیشتر به چگونگی‌ ضربه، (…)

• گام‌ها و روش‌های سرکوب و بازداشت ۱۳۵۷ - ۱۳۷۰ (پاره‌ی دوم)
  11 مه/21 اردیبهشت 1405

  واحد اطلاعات سپاه که بند ۳۰۰۰ و پادگان عشرت‌آباد و در اوین بخشی از بند ۲۰۹ را در اختیار خود داشت، از اواخر سال ۶۲ بخش عمده‌ای از بند آسایشگاه در اوین، ساختمان سه طبقه که توسط تواب‌ها ساخته شده بود و صدها سلول انفرادی داشت، در اختیار سپاه قرار گرفت. این ساختمان زیر نظر خود لاجوردی و با توجه به «کم داشت‌های» سلول‌های اوین قدیم، ساخته شده بود. عدم امکان ارتباط‌گیری میان سلول‌ها، فضای سرد و تاریک و عدم امکان عبور صدا و … از جمله «امکانات»! این سلول‌ها بود که بعضی از زندانیان سال‌ها در آن‌ها (…)

• گام‌ها و روش‌های سرکوب و بازداشت ۱۳۵۷ - ۱۳۷۰ (پاره‌ی آخر)
  26 ژوئن/5 تیر 1405

  در موفقیت ضربه‌های کاری به سازمان‌های سیاسی، شباهت ساختاری تشکیلات این سازمان‌ها کمک بزرگی به دستگاه اطلاعاتی رژیم بود. این ساختار که در راس آن رهبری، کمیته مرکزی و اجزای آن قرار داشت و سپس ارگان‌های رابط و مرکزی و در آخر بدنه‌ی سازمان، به تشکیلات متمرکز معروف بود. رابطه‌ی عمودی این ساختار تعقیب و مراقبت را به هدفش «سر مار» نزدیک می‌کرد. کمابیش همه‌ی سازمان‌های سیاسی با تفاوت‌هایی جزیی این ساختار را در زمان فرود آمدن ضربه داشتند.
  ضربه‌های کارآ به سازمان‌های سیاسی در موفقیت ضربه‌های کاری (…)

• خواست‌نامه
  1 ژانويه/11 دی 1404

  نوشته‌ای است از «فرمانده مارکوس» سخنگوی زاپاتیست‌ها، عنوان اصلی آن " تکمله‌ی پیمان توافق اجتماعی‌ست". اول ژانویه امسال بیست‌ودمین سالگرد بودن‌شان در منطقه‌ی خودمختار چیاپاس مکزیک است. برخی کنش‌گران آمریکای لاتینی، بر این باورند که زاپاتیست‌ها تنها جنبش پیروزمند بومیان هستند که دمکراتیک‌ترین نظام انتخابی را برقرار کرده‌اند. امید آنکه پایدار باشند و بمانند، که دست‌کم گفتمانی برای مبارزه برای پیشرفت و سعادت و کرامت انسانی، بدون کسب قدرت، نگاه ژرف و شفاف ِ انتقادی به گذشته، همبستگی جهانی برای (…)