‎نخستین لوح جهانی موسیقی لرستان

admin — 2025-10-10T21:30:00Z

این لوح در سی سال پیش نخستین نوار صوتی لرستان است که در جهان منتشر شده است. عکس‌‌برداری را هنرمند بزرگ میهن‌مان رضا دقتی بر عهده گرفتند و عکس شناخته شده‌ی استاد بر روی سی دی کار ایشان است. متن معرفی استاد و موسیقی ایشان را من نوشتم. در آن سال‌ها افتخار همراهی و دیدار با استاد مردای را داشتم و یاد و خاطره‌های بسیاری از این سفرها و ایشان دارم که در فرصت‌های پسین خواهم نوشت.

‎موسسه نیم‌بوس ریکورد-Nimbus Records- یکی از شناخته‌شده‌ترین شرکت‌های ضبط و پخش موسیقی کلاسیک و سنتی در جهان است. این موسسه در سال ۱۳۷۲ و همزمان با حضور استاد شاه‌‌میرزا مرادی به دعوت تاترشهر پاریس از لوح (سی دی) ۷۵ دقیقه‌ای از نواختن مقام‌های گوناگون موسیقی لرستان استاد به همراه دُهل نوازی فرزندان‌شان رضا مرادی را ضبط و سال پسین ۱۳۷۳ منتشر کرد.

به یاد دارم که قرار بود ۶ مقام موسیقی لرستان اجرا و زمان قطعه ده دقیقه باشد. به هنگام ضبط در سالن هم من در برابر استاد بنشینم و زمان را به استاد یادآور شوم. اما همه‌ی قطعه‌ها بیشتر از ده دقیقه شدند! با آنکه چند بار به من تذکر دادند، اما با گیرایی نواختن استاد زمان را فراموش می‌کردم. قطعه عشایری بیشتر از ۱۹ دقیقه شد! گویا مسئول ضبط و انتشار سی دی گفته بود که نتوانسته است این قطعه‌ها را کم کند! و سی دی را با کمابیش ۷۵ دقیقه منتشر کرد. این سی دی بعدها در ایران بدون اجازه شرکت نیم‌بوس بارها منتشر شد و ارشاد اسلامی و شرکای‌اش نام عکاس و نویسنده متن معرفی موسیقی را حذف کردند .

خداوندگار نفس آنگونه که رسانه‌های فرانسه از او یاد کردند، تنها هنرمند ایرانی بود که در آن زمان اثرشان را موسسه نیم‌بوس منتشر کرد. استاد مرادی همچنین تنها هنرمند ایرانی بود که دوسال پی‌درپی از سوی تاتر شهر پاریس دعوت و در سالن بزرگ تاتر شاتله هنرنمایی کرد. استاد مرادی بیش و پیش از هنر نوازندگی، هنر کم‌یاب اخلاق‌مدار داشتند و انسانی مهربان و فروتن بودند .

قطعه‌های موسیقی استاد را در تارنمای ‎موسسه نیم‌بوس ریکورد-Nimbus Records- گوش کنید

اسکندرطلبی

رضا معینی — 2025-10-09T17:29:06Z

هر آنجا که ستم‌گری غدار حاکم است و در برابر آن، شکست پشت شکست بهر مردم می‌شود، ترس، ناامیدی کوچک‌شمارشدن همیشگی و درماندگی، دست را از دعا بالاتر می‌برد و ستم‌گری دیگر را بهتر از حاکم ستم‌گر خودی می‌داند و می‌خواهد.

در جنگ‌های چنین شماراسکندرطلبان کم نیست. این گرایش تاریخی به قدمت انسان دارد. شکست‌طلبی، باوری جهانگیر است و در پهنه‌ی سیاست هم همیشه هواخواهانی داشته و دارد. و گاه تنها از آرزومندی هم فراتر رفته است. تبدیل جنگ به جنگ داخلی و برگرداندن سلاح به سوی «بورژوازی خودی» در جنگ جهانگیر نخست، راهبرد سوسیال‌دموکرات‌های رادیکال در غرب و روسیه بود.

در جنگ جهانگیر دوم، بخش عمده راست و راست افراطی همراهان نازی‌ها بودند که سیاست همکاری را پس از اشغال کشورهای‌شان از آن میان در فرانسه پیش بردند.

دو اثر ادبی مهم در آن سال‌ها، «در جست‌وجوی زمان از دست رفته» مارسل پروست و «در انتهای شب» لویی فردینان سلین، در نگاه و منش برخی شخصیت‌های رمان خود با ژرف‌نگری روانشن‌گرانه‌ای شکست‌طلبی را نشان داده‌اند.

در تاریخ معاصر میهن‌مان مهدی اخوان ثالث شاعر فرهیخته در ختم شاهنامه نوشت:

کاوه‌ای نیست امید

کاش اسکندری بیاید
گویا در ویرایش نخست شعر به جای اسکندر، نادر نوشته بود اما پس از انتقاد دوستان‌اش، کاوه را جایگزین کرد. به هر روی، نادرشاه قابل فهم نبود. قساوت و بی‌رحمی‌اش عیان‌تر از آن بود که به داد فراخواندش! و شاید تنها دلیل‌ فراخواندن نادر ایرانی بودنش بود.
کاوه اما از جنس و جنبش مردم بود و اخوان با شناخت از رفقای سابق خود و کاوه‌هایی که آن روزها تیرباران می‌شدند و برخی دیگر که پشیمان از کرده‌ی خود، برای ضحاک ندامت‌نامه می‌نوشتند، آخر شاهنامه را با امید به اسکندر نوشت.

شادمانی شکست‌خواهان از هر ضربه‌ی دشمن به دشمنی که شکست‌اش را می‌خواهد، شادمانی پیروزی خود نیست. این شادی از پیروزی بردشمن غدار در نبردی که او نیز در آن شرکت‌ داشته است، حاصل نشده است. این شادمانی برخاسته از کینه‌ای‌ست در برابر دشمن غدار و برآمده‌ از کوچک‌شماری سال‌ها ستم و ناتوانی است. شادباش می‌گویی اما می‌دانی که مرگ جلاد و سردار نتیجه‌ی نبرد تو و باور‌ت نیست که توانمندی دیگری است که تو شاید کم‌تر از این دشمن، انسان‌اش ندانی.

اسکندرطلبی در پهنه‌ی اطلاع‌رسانی فراتر از این نگاه انتقام‌جویانه است! هم‌یاری دانسته با نابکاری‌ تباهی‌ست. دستکاری حقیقت برای سودبری است. این سودبری گاه منافع مستقیم است و دریافت معاش و گاه فراتر از آن همیاری برای وجود تحقیرشده‌ای است که زمانی آویزان همین دشمنی بوده‌ که امروز انتقام زمان از دست رفته را از او می‌گیری!

روزنامه‌نگار اما همیشه پایبند به حقیقت است این است که در هر جنگی همراه با حقیقت نخستین قربانی است. روزنامه‌نگار انسانی است که دانستن را برگزیده‌ است تا حق دانستن برای انتخاب را پشتیبان باشد. حق دانستن مردم و هم سودی همگانی که در سو‌گیری دولت‌ها نمی‌گنجد.

امروز ماییم و دو نظام جنایت‌کار که ویرانگری چنگ را به مردم‌های خود تحمیل می‌کنند. در تباهی جنگ، هیچ‌کس سزاواتر از دیگری نیست. با جنگ و ویرانی هیچ‌بنایی ساخته نمی‌شود که کژ به ثریا نرود!

باری و به‌هر روی، اسکندرخواهی در تاریخ تلخ و پُر از تباهی جنگ‌ها در جهان، هیچ‌گاه چاره نبوده و جز بدنامی حاصلی دیگر نداشته است.

رسانش

‎نخستین لوح جهانی موسیقی لرستان

اسکندرطلبی