نوشته‌ای است از «فرمانده مارکوس» سخنگوی زاپاتیست‌ها، عنوان اصلی آن " تکمله‌ی پیمان توافق اجتماعی‌ست". اول ژانویه امسال بیست‌ودمین سالگرد بودن‌شان در منطقه‌ی خودمختار چیاپاس مکزیک است. برخی کنش‌گران آمریکای لاتینی، بر این باورند که زاپاتیست‌ها تنها جنبش پیروزمند بومیان هستند که دمکراتیک‌ترین نظام انتخابی را برقرار کرده‌اند. امید آنکه پایدار باشند و بمانند، که دست‌کم گفتمانی برای مبارزه برای پیشرفت و سعادت و کرامت انسانی، بدون کسب قدرت، نگاه ژرف و شفاف ِ انتقادی به گذشته، همبستگی جهانی برای (…)

با بهمن امینی در سال‌هایی آشنا شدم که به گونه‌ی دیگر به سیاست فکر‌ می‌کردم. در روزگاری که خاوران بسیار گم‌نام‌تر از امروز بود، در آن روزها برای من تنها یک نام نبود. بهمن نام خاوران ما! را بر انتشارات‌اش گذاشته بود. به یاد دارم که نخستین پُرسشم از بهمن همین بود. «آقای امینی این همان نام خاوران ماست!» و پاسخش هنوز در ذهنم تکرار می‌شود. «بله همان خاوران ماست.» آن روزها انتشارات خاوران با نشست‌هایی برای نویسندگان و روشنفکران تبعیدی پناهی بود برای بودن و دانستن و خوب نگاه کردن به راستی‌ها. هنگامی (…)

... در این‌گونه ادبیات که درباره‌ی انسان‌های اسطوره‌ای‌ست ما کسانی‌ دیگر را که با شناسه‌هایی ما هم‌خوان نیستند، فراموش می‌کنیم، آن‌ها که پشت و پناه این سطوره‌ها بزرگ بوده‌اند، آنهایی که بودند تا اینان بتوانند در برابر تندر بایستند. من از انسان‌‌هایی ساده که تندرستیزان را پرورش داده و حمایت کرده‌اند می‌گویم. از عمو‌هایم و پرویزخان اعظمی بیرانوند که زندگی‌اش یکی از بهترین نمونه‌های پشت و پناه بودن است. از شکیبایی‌اش در پایداری و تلاشش برای به‌زیستن دیگران.
در چهل‌وسومین سال‌گشت اعدام فریدون (…)

۷ مارس ۲۰۱۷، ۱۷ حوت/اسفند ۱۳۹۶ مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان (CPWAJ) با برگزاری مراسمی در شهر کابل، کوشندگی خود را آغاز کرد. این مرکز یک سال پیش از آن، با مدیریت خانم «فریده نیکزاد» و حمایت سازمان گزارش‌گران بدون مرز، پایه‌گذاری شده بود.
راست این است که این انجمن با آن‌که سال‌ها پس از دیگر نهادهای مدنی زنان در سال ۱۳۹۵ تشکیل شده بود، در پنج سال کوشندگی خود یکی از کارآمدترین و کاراترین انجمن‌های زنان خبرنگار در افغانستان بود. در آن زمان بنا بر مسئولیت‌ام در سازمان گزارش‌گران (…)