احمد احرار با پیشینه‌ای پُر تلاش و ارزشمند چهره‌‌ی نامی، نمادین و درخشان تاریخ روزنامه‌نگاری ایران است. روزنامه‌نگار و نویسنده با آن‌که می‌توانست سیاستمدار شود و به‌آن سوی دیوار برود اما پایبند به پاک‌زیستی و اثرمندی روزنامه‌نگاری، در همه عمر روزنامه‌نگار ماند. احمد احرار روزنامه‌نگاری نوآور، پُرخوان، باسواد و به ويژه تاریخ‌پژوه بود، که این‌اش منشی کم‌دیده در میان روزنامه‌نگارانی است که روزنامه‌نگاری را تنها در روزنگاری خلاصه کرده‌اند. نزدیک به هفتاد سال قلم در دست داشت و بیش از نیمی از آن (…)

با بهمن امینی در سال‌هایی آشنا شدم که به گونه‌ی دیگر به سیاست فکر‌ می‌کردم. در روزگاری که خاوران بسیار گم‌نام‌تر از امروز بود، در آن روزها برای من تنها یک نام نبود. بهمن نام خاوران ما! را بر انتشارات‌اش گذاشته بود. به یاد دارم که نخستین پُرسشم از بهمن همین بود. «آقای امینی این همان نام خاوران ماست!» و پاسخش هنوز در ذهنم تکرار می‌شود. «بله همان خاوران ماست.» آن روزها انتشارات خاوران با نشست‌هایی برای نویسندگان و روشنفکران تبعیدی پناهی بود برای بودن و دانستن و خوب نگاه کردن به راستی‌ها. هنگامی (…)

... در این‌گونه ادبیات که درباره‌ی انسان‌های اسطوره‌ای‌ست ما کسانی‌ دیگر را که با شناسه‌هایی ما هم‌خوان نیستند، فراموش می‌کنیم، آن‌ها که پشت و پناه این سطوره‌ها بزرگ بوده‌اند، آنهایی که بودند تا اینان بتوانند در برابر تندر بایستند. من از انسان‌‌هایی ساده که تندرستیزان را پرورش داده و حمایت کرده‌اند می‌گویم. از عمو‌هایم و پرویزخان اعظمی بیرانوند که زندگی‌اش یکی از بهترین نمونه‌های پشت و پناه بودن است. از شکیبایی‌اش در پایداری و تلاشش برای به‌زیستن دیگران.
در چهل‌وسومین سال‌گشت اعدام فریدون (…)

۷ مارس ۲۰۱۷، ۱۷ حوت/اسفند ۱۳۹۶ مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان (CPWAJ) با برگزاری مراسمی در شهر کابل، کوشندگی خود را آغاز کرد. این مرکز یک سال پیش از آن، با مدیریت خانم «فریده نیکزاد» و حمایت سازمان گزارش‌گران بدون مرز، پایه‌گذاری شده بود.
راست این است که این انجمن با آن‌که سال‌ها پس از دیگر نهادهای مدنی زنان در سال ۱۳۹۵ تشکیل شده بود، در پنج سال کوشندگی خود یکی از کارآمدترین و کاراترین انجمن‌های زنان خبرنگار در افغانستان بود. در آن زمان بنا بر مسئولیت‌ام در سازمان گزارش‌گران (…)