استاد شامیرزا مرادی یکی از گنجینههای موسیقی ایران است. یگانه استاد سورنا این باستانیترین ساز بادی ایران. ۶۵ سال دارد و در درود زندگی میکند. معازهای کوچک دارد که تنها منبع درآمد خود و خانوادهاش است. استاد شامیرزا مرادی که در لرستان هنرمندی شناخته شده و محبوب است، در سال۱۳۶۰ پس از انتشار چند نوار در همکاری با استاد علی اکبر شکارچی در ایران بیشتر شناخته شد. در سال ۱۳۷۰ به جشنواره فرهنگی آوینیون دعوت شد که در همان شب اجرای در کاخ کشیشها شگفتی ِ جهانی آفرید. در آذرماه همان سال برای اجرای دو (…)
برگ نخست > واژه كليدها > مجلهی آرش
مجلهی آرش
مقالهها
-
من از استقبال مردم نیرو میگیریم
26 اكتبر 2025/4 آبان 1404 -
پرویز قلیچخانی زندهدار ِ اندیشهی خدمتگزاران ِ باغ آتش
29 ژوئن/8 تیر 1405نوشتن دربارهی چهرههای ملی دشوار است، بهویژه که بخت دوستی نزدیک نیز با چنین اسطورهای داشته باشیم. در این نوشتنها، دل و قلم با هم میلرزند، از گزافهگویی یا ناسنجیده نوشتن. بنیاد فرهنگ مردهستایی بر ستایش بیچونوچرا است و بیفرهنگی سیاسی پُر از کیناندیشی. به گمان من پرویز قلیچخانی اگر از خیام وامگیرم، هم «سرمایهی داد» بود و هم «نهاد ستم»، هم «کمال و هم «کم» بود. چون همه اسطورهها. نخست انسان بود و تا آنجا که توانست انسانی زیست، کمال ِ دادخواهی را بر ستم و کمی چیره کرد. در این نوشته (…)
-
جنگ برای «نظمی نوین»
9 اكتبر 2025/17 مهر 1404سیوچهار سال پیش در بهمن ماه ۱۳۶۹، نخستین شماره ماهنامهی آرش منتشر شد. مقالهی نخست آن با عنوان« جنگ برای نظمی نوین » گزارشی از جنگ نخست خلیخ فارس بود به قلم من. این روزها بازهم سخن از جنگ برای نظمی نوین است، گویی که پیش از این جهان چنین با همین گفتمان شاهد تباهی جنگ نبوده است. «جهان پیر است و بی بنیاد..»
۱۷ ساعت پس از پایان مهلت تعیینشده از سوی شورای امنیت سازمان ملل برای خروج عراق از کویت، در شبانگاه ۱۶ ژانویه ۱۹۹۱، آمریکا و متحدانش، حمله به عراق را آغاز کردند، و بدین ترتیب بحران (…) -
روایت ناتمام آرش....
12 اكتبر 2025/20 مهر 1404نخست آرشها را بیمزار کردند و سپس تلاش دادخواهی مادران و همسران و خواهران داغدار را از صفحه روزگار پاک کردند. قرنها تاریخ شکستها و باستانیان را کنار بگذاریم. در همین سی و چند ساله با این همه رسانه و این همه گفته و نوشته از زندان و اعدام و شکنجه، ما خود چگونه فراموش کردهایم؟ فراموشی، با حماسه سرایی و ستایش از قهرمانی باز نمیایستد. فراموشی، فراموش کردن چرایی بیسرنوشت شدن خیل آرشهایی است که میخواستند و میتوانستند بمانند. فراموشی، پیروزی را دیدن و تن بی جان آرش را ندیدن است. فراموشی (…)